Jest tak: siedzę sobie w gościnie u Dobrej Kobiety na zielonej wyspie. Jest wietrznie oraz okresowo pada. Prawda, że dziwne?
Jestem niczem królowa obwożona po okolicznych zabytkach, klifach i plażach, jak również centrach handlowych w celu doznania doznań. Szukamy kota dla Li. Jak już wrócę, to napiszę więcej. Bo na razie muszę lecieć No to baj baj!

Jędza

Update:

Kot dla Li zajmie mi pół walizki. Ciekawe gdzie spakuję buty dla córki.

Będąc młodą pisarką, często zapytowywałam siebie jak żyć.
Oczywiście nic mi mądrego do głowy nie przychodziło. Bo też nie mogło. Tysiące filozofów na ten temat rozmyślało i żadnemu nie udało się znaleźć odpowiedzi.
A odpowiedź jest prosta.
Idź swoją drogą.

Jędz@

Sobie zrobiłam pazury, czerwone,jak kref.

Kupiłam też dzisiaj zakupy, niezbędne

Poszłam i zrobiłam zakupy. Kupiłam sukienkę szarą i szare rajstopy do niej, no i oczywiście szare buty. No i dwie szare torebusie, ale to się nie liczy, co nie?

I żeby nie było nudno, to sukienkę kolorową z kolorowym szaliczkiem i wielgachnym dekoltem.

Ale ta się do roboty nie nada.

Prysło mi jakieś 550, nie za drogo, co nie?

Wasza rozrzutna Jędz@

Jako powszechnie znana Jędza, szuja i szczeżuja, bezlitośnie, bez skrupułów, interesownie i samolubnie wykorzystuję niekiedy szerokie grono swych wiernych Czytaczy.
Tak też uczyniłam dzisiaj.
Wykorzystałam rzucone w chwili słabości, w wysokiej gorączce i zapewne w malignie zaproszenie Dobrej Kobiety i zarezerwowałam lot do dalekiego kraju, celem odwiedzenia.
Zwalę się ludziom niewinnym na głowę, zażyczę sobie podawania herbatki miętowej, rozbawiania: a to rozmową, a to przyśpiewką ludową, a to grą komputerową, gdzie rozwala się alienów. Będą mieli przerąbane przez te kilka dni.
Cóż, nauczka dla reszty wiernych Czytaczy: uważajcie na słowa.
Ja naprawdę potrafię wykorzystać.

Jakem Jędz@

Przyszli do mnie Znajomi. Zapowiedzeni wcześniej stosownie. A żem kulturalną osobą jest, to się odpowiednio na ichnie przyjście przygotowałam. Narobiłam bigosu, maluteńkich eleganckich kanapeczek i sałatek przeróżnych. Przyszli zatem i zasiedli, więc zaczęłam kurs między salonem a kuchnią, celem dogodzenia. Uwielbiam dogadzać. Taką mam wrodzoną wadę.
Pogawędka trwała, myśli wymienianie trwało, się wszystko układało jak buk przykazał, aż padło życzenie o zaparzenie kolejnej herbatki. No to ja sru do kuchni, herbatka zaparzona, tacka, cytrynka w talarkach i cukier nasz wróg. No i niesę.
Wtem, nagle, znienacka, raptownie w progu, na mnie niosącą wpada latorość Znajomych!!! Instynkt pod tytułem „chronić dziecko” zadziałał i w nanosekundzie tę tackę podniosłam wzwyż i uzyskałam piękne poparzenie gorsu.
Dziecięciu nic się nie stało.
Potem była akcja ratunkowa. Biegusiem mnie zagoniono do wanny i zaczęto polewać zimnym. A że zimne było za mało zimne, to dodano lodu z lodówki. Zęby mi się zaczęły o siebie tłuc. Się jakby zapadłam w sobie, więc Znajomi postanowili, że powinnam uzyskać pomoc fachową, medyczną i nie ma, że boli.
Kuuurf !!! Się mnie wymskło, no ale dobra.
Trzeba, to trzeba. Zajechaliśmy na ostry dyżur do szpitala miejskiego naszego kochanego.
Izba przyjęć jest fajna. Cisza, spokój, luz. Obok pan ze złamaną ręką cicho kwili, drugi z czymś niestosownym w oku siedzi bezszelestnie, pani, nie wiem z czym, też milczy.
Po odpowiednim czasie przyszła moja kolej. Wchodzę zatem do świątyni mądrości i spostrzegam, iż lekarzem dyżurującym jest znany mi i wszystkim wkrąg dupek.
Dupek, spostrzegłwszy mnie począł roztaczać swą nieziemską energię typu „wszystkie baby padną na mój widok na pysk”. Następnie dokonał stosownego badania. Trochę, że tak skromnie napomknę, go zatchło na widok moich mlecznych gruczołów. Następnie zaordynował, że koniecznie powinnam się udać na oddział, celem obserwacji i leczenia.
Taaaa, jasne już lecę.
Zwłaszcza, że Dupek na tymże oddziele jest ordynatorem.
Co było robić, grzecznie wyłuszczyłam zatem, że się nie udam, że mam inne plany i spadaj na szczaw. Proszę o receptę i modlitwę do św. Anny. Czy kogoś tam. Zdruzgotany dał mi receptę, przemawiając wciąż, że źle robię, że koniecznie trzeba hospitalizować, że blizny, żem podła suka.
Trudno, najwyżej będę miała wzór na torsie.
Wolę to niż hospitalizację u Dupka.

Miłego zatem, Wasza Jędz@